Sadyang masasaya ang mga bata. Palibhasa nga’y wala pa namang mga responsibilidad sa buhay, normal ng makikita silang naglalaro sa lansangan, nakikipaghabulan, nagtatawanan… may kababawan kung minsan.

Bagong lipat lang siya kasama ang lola at tiyuhin. Mga isang buwan pa lang ang nakalipas ng mapansin siyang naglalaro kasama ng mga batang kaedad nya. Masigla siya, maayos ang pangangatawan at ang pananamit. Hindi naman bago ang kanyang mga kasuotan pero malimit siyang magpalit. Kaiba sa mga kalaro niya na…ahhhhmmmm….sabihin na nating halos kada tatlong araw kung magsipag bihis. Hindi naman sa kinatatamaran nila ang pagpapalit. Sadya lamang wala na silang ibang mapagpipilian kundi ang ilang pares ng kasuotang kanilang pinaghahalinhinan matapos labhan ng kanilang mga nanay.

Sa maraming pagkakataong makikita siyang nasa bakanteng lote upang makipagtaguan, kapansin pansin ang pagiging bida nya. Palibhasa nga’y hindi man lamang nangingilala kahit na baguhan lamang, kadalasa’y siya ang namumuno- sa taguan, teacher- teacheran, pinoy henyo at yung tawagin nila ay program-programan. Siya mismo ang magtatawag kung sino ang susunod na magpapakita ng talento.

“The first number in our program is a song by….” sabay tawag ng kung sino ang maisipan. Wala namang pagdadalawang isip kung sino ang mabigkas. Pero ni minsan yata hindi siya nagpakitang gilas. Liban sa kakayahan niyang magpasunod ng kapwa bata sa looban. Ang isa sa pinaka-aabangan ng kanyang mga kalaro lalo ng mga babae ay ang pagkukuwento niya pagkatapos nilang maglaro.

“Ang ganda talaga ng manikang pinadala saken ng ninong ko galing Japan.” panimula niya. Sa pagbanggit ng salitang “manika”, para na siyang pinuputakti ng katanungan at pagkamangha buhat sa mga kalaro. ” Para itong maliit na haponesa.Bulaklakang pula at puti ang mahabang damit na sabi ni tita ay kimono daw ang tawag. May maliit na puting unan ito sa likod na malambot at gawa sa makintab na telang seda.Maitim at mahaba ang buhok, may perlas na maliliit na korteng bulakalak at may maliit na payneta”. Detalyadong paliwanag niya na halos ikalaki ng mata ng mga kalaro.” At bukod pa dun, mayroon pa itong maliit na payong na kulay dilaw at berde na ang disenyo ay hardin na maraming paru-paro.”

Wala ng nasabi ang mga kalaro kundi ” Wow!”. Ganito lagi ang eksena sa tuwing makikipaglaro siya. Kaya naman hindi nagsasawa ang mga kalaro niyang babae sa kanya dahil talaga namang aasamin nilang magkaroon din ng mga manikang pinadadala sa kanya ng mga kamag-anak niya buhat sa ibang bansa. Bagay na nakapag-papalipad ng diwa ng mga kalaro.

Alin nga ba ang lumilipad? Ang diwa ng mga kalaro o ang pagkatao niya?

Isang araw, napansin ng mga kalaro na wala ang bida. Pinoy henyo dapat ang nakatakdang laruin nila. Nakahanda na ang mga lumang lata ng mantika bilang upuan ng dalawang unang pares. Mayroon na silang nakahandang dalawang supot ng gulagulanit na retaso. Siya ang may sabing magdala nito, bilang panabog sa hindi makakasagot. Siya lagi ang nakatokang magsulat sa kapirasong karton gamit ang mga lumang krayola kung ano ang pahuhulaan.

Alin nga ba ang gulagulanit? Ang retaso o ang pagkatao niya?

Palibhasa’y mga bata nga, mainipin. Sa tulong ng isang kalarong lalake, nagpasama sila sa tirahan ng bida.  Tatlong batang babae kasama ang batang lalakeng tagaturo ng bahay ang magkakasama. Maliit lang ang eskenita kaya’t nakita nila ang bahay ng lider sa palaruan ng bakanteng lote.

Nahanap ng mga bata ang bahay. Naruon ang kanyang lola. Dun nila nabatid na may sakit pala ang prinsesa ng pinoy henyo. Multiple Mialoma- isang kakaibang karamdaman. Kanser daw sa buto ang kahalintulad. Sabi ng lola niya, bihirang bihira sa bansa natin ang dinadapuan ng ganitong sakit. Malas na nga lang daw at siya ang tinamaan. Nakuha daw yata ito sa labis na pag-abuso sa katawan ng kanyang ina nung ipinagbubuntis pa… na namata’y din matapos na siya ay ipanganak.

Alin nga ba ang kakaiba? Ang sakit o ang pagkatao nya?

Kinuha daw muna siya ng tiyuhin upang isama sa DSWD, PCSO at kung saan pa daw na ahensiyang makatulong sa kanila upang maipagamot kahit papano. Bagamat wala itong lunas at suntok sa buwan kung kailan siya babawiin ng Diyos, inilalaban ng natitirang mga kamag-anak ang batang para sa kanila ay biyaya at pinagmumulan ng kanilang kasiyahan.

“Kawawa naman po pala siya” Sabi ng isang kalaro sabay ikot ng mata sa paligid ng barung-barong.” Ah, lola, pwede po ba namin makita ang mga manika niya?” Tanung ng isa. Ngumiti ang matanda. Tumayo ng dahan dahan buhat sa yantok na folding chair. Kinuha ang lumang kahon ng sapatos na nakatago sa ilalim ng lamesitang pinapatungan ng maliit na imahe ng Sto. Niño de la Suerte. Iniabot ang kahon sa mga bata.

Bahagyang napangiti ang mga batang babae pagbukas ng kahon. Naruon sa luob ang mga manika. Kung paano ang pagkakakwento niya sa dibuho, sa kulay, sa bansang pinagmulan, sa buhok at mga kagamitan. Tatlong dosenang manika, na lahat ay nakaguhit lamang sa likot ng mga tinuping lumang kalendaryo at kinulayan ng putol putol na krayolang iningatan ng matagal at patuloy na iingatan sa nalalabi pa niyang mga araw.

Lumilipad, gulagulanit at kakaiba…siya si Kim…ang pang-apat na nailibing ng nadiskaril na pangarap.

Kanino na namang pangrap ang maililibing?

ABANGAN…..

DAANGHARI…LIBINGAN NG MGA NADISKARIL NA PANGARAP

sa panulat ni jonmarq

” December 23, 2009. Naku ililista ko na pala sa kalendaryo ang mga bibilin ko para sa noche buena.” Kumuha siya ng ballpen at sinulatan ang kalendaryong arawan. Halos mapuno nga ang isang pahina sa dami ng bibilin nya. Spaghetti, fruit cocktail, hamon de bola…..

Mayamaya pa bumaba sya sa kusina at nagluto ng almusal para sa limang tao. Sa kanya, sa asawa at tatlong anak. ” Naku, napalakas yata ang apoy ko. Teka, mabawasan pala ng uling at baka masunog ang skinless. Babaunin pa naman ito.”

Pumanhik sya sa itaas ng bahay. Kumatok sa pinto ng dalawang kwarto. ” Glenda, Dandan, Jepoy…bangon na kayo.” Mahinahong tawag nya sa pag-aalalang magising ang asawa. Kasunod nito, binuksan nya ng marahan ang ikalawang pinto. Sumilip sa loob, pinatay ang ilaw. Tutal medyo maliwanag na dahil nasisikatan ng araw buhay sa bintana.  Nakita nyang nkasabit sa screen ang kurtina kayat nilapitan nya ito at inayos.

” Pangga, bangon na. Naku, sandali pang hindi ka tumayo dyan, malamang maubusan ka na naman ng ulam”. ” Lalo na yung si Jepoy, paborito pa naman nun ang skinless. Buti kung si Glenda, mahina talagang kumain. Si Dandan naman, hay naku, kinakarir yata ang pag da-diet dahil nakakahiligang sumayaw.” Tumawa siya ng mahina at napapailing habang papalabas ng kwarto ng asawa.

” Tigtatatlong piraso lang ang pwede nyong baunin ngayon mga anak ha.”” Dadamihan ko na lang ang kanin. At promise, hindi NFA ang bigas naten ngayon.” Kinuha nya ang tatlong tupperware. Isang pabilog kay Dandan, isang square kay Jepoy at ang isa ay medyo oblong pero maliit lang, kay Glenda ito. Di muna nya tinakpan kase baka makulob at mapanis dahil umuusok pa sa init ang kanin.

” Hay naku, ang mainit na tubig” Napatalilis sya sa may lutuang kalan. Muntik nang matupok ang takure. Kanina pa pala itong sumusipol pero di nya naririnig.

Alin nga ba ang natupok? Ang takure, o ang pagkatao nya?

Pumanhik muli sya sa taas. Pumasok sa unang kwarto. ” Susmaryosep na mga batang ito, hindi na natuto” Dinampot nyang isa isa ang mga nakakalat sa sahig. Mga pocket books ni Glenda, ang mga magic cards ni Dandan, at ang nakalas na mga pyesa ng Zoids ni Jepoy. Hinalukay ng husto ang kwarto. Nakakapagod pero pinagtyagaan nya.

Alin nga ba ang hinalukay? Ang kwarto ng mga anak nya o ang pagkatao nya?

Pagdaka’y pumasok muli sa ikalawang kwarto. ” Haaaay…may pinag-manahan naman kase ang mga bata.” Sinamsam nya ang nakakalat na medyas sa sahig, ang panluob na kamisetang puti at ang dark gray na slacks. Bukod pa dito, inipon nya ang sangkatutak na upos ng sigarilyo na nasa may tokador sa ulunana ng higaan at inilagay sa isang maliit na berdeng plastik bag.” Kung ginto lang ang mga upos, mayaman na kami.”

Alin nga ba ang upos? Ang mga sigarilyo o ang pagkatao nya?

Maya-maya pa, naupo muna siya sa salas, sa harap ng telebisyon. Mauupo lang ako saglit dito ha” Nakahain na dyan sa lamesa. Kapag kakain na tawagin nyo na lang ako ha”. Tumayo siya at nainitan ang pakiramdam. Kinuha ang dyaryo sa ibabaw ng center table. Tiniklop ito sa dalawa at ipinampaypay.

Bumalik syang muli sa hapag kainan. nakita nya ang isang pusang papalapit sa lamesa. ” Shhhhhh…. alis dyan! “. Nirolyo nya ang dyaryo. Hinabol ang pusa papalabas ng bahay. Palibhasay nanggigil sa pusa, halos kapusin sya ng hininga. Ibinato nya ang nakarolyong dyaryo sa pusang patalon sa kabilang bakod.

Bumalik sya sa kusina. Nagpunas ng pawis, umupo sa kabisera. ” Haaaaay. Mabuti at kumpleto na kayo. Aba eh, muntik pa kayong unahan ng pusa kanina.Bumuntong hininga siya. Tumungo at ipinikit ang mga mata. ” Jepoy, bunso, ikaw ang nakatokang mag prayer before meal ngayon ha. Sige na anak, mag pray ka na”.

Buhat sa likod na bakod, isang bata ang dumampot ng dyaryong ibinato sa pusang nangapitbahay. Binuklat ito ng bata at binasa ng mahina.

” December 22, 2009 - headline…Tatay at 3 anak, kasamang nadurog ng kotse.” Tinuloy nya ang pagbasa.” Isang ama at tatlong anak ang nagka durog-durog kasama ng  sasakyan nila, matapos na isandwich ng isang ten wheeler truck at dump truck sa may panulukan ng……”

Alin nga ba ang durog-durog? Ang kotse o ang pagkatao niya?

“Amen. O mga anak, Pangga, kain na tayo”.

Natupok, hinalukay, upos, durog-durog…Ito ang pagkatao nya… Si Aleng Divina… ang pangatlo sa inilibing ng nadiskaril na pangarap.

Kanino na namang pangarap ang maililibing?

ABANGAN….

DAANGHARI…LIBINGAN NG MGA NADISKARIL NA PANGARAP

sa panulat ni Jonmarq

Maingay ang tunog ng mga sasakyan. Nararamdaman nya ang bawat pagdadundong ng mga gulong at makina ng mga ito. Kumbaga, sangkatutak na alarm clock ang patuloy na dumaraan sa gilid ng kanilang bahay. Sa mga taong bago pa lamang katulad ng mga bedspacers sa kapitbahay, impyerno ang bawat gabing nais nilang matulog buhat sa maghapong pagbabanat ng buto galing sa mga pabrika, isang sakay ng traysikel buhat sa kahabaan ng makipot na eskenitang matatagpuan ang isang mataas na lumang apartment.

” ROOM 4 rents. look inside”.Ang karatulang ito ay nakasabit sa gate ng unang bahay simula pa ng itayo ang apartment. Mga labing limang taon na syang naninirahan dito pero di pa rin ito inaalis o pinapalitan man lamang. Sa pangalawang bahay sa ikalawang palapag siya nakatira kasama ng kaniyang mga kapatid sa pangalawa at pangatlong asawa ng kanyang ina. Kung papaanung nangyari yun, siya mismo hindi na nagawang masundan ang mga kaganapan. Basta sabi ng mga tiyahin nya sa tunay na ama bago ito namatay, ang mga gitling na guhit sa leeg ng kanyang ina ay nangangahulugan ng kapalaran ng pagiging iwanin o kaya’y pagiging balo. Yun ang sabi nila… dati yun.

Pero ngayon, ang tawag sa nanay niya ay Ate Astig. Bakit ang hindi? Sa edad nya na kwarenta, bente-dos anyos ang panibago nyang kinakasama. At take note, buntis! Hindi nga lang minsang napa ” anaknampucha” ang mga kapitbahay nilang lantarang nakaalam ng sitwasyun nya sa ngayun. Pero ang mahiwagang tanung, hanggang kaylan mabubuhay ang sa ngayun ay pang-apat ng ama ng tahanan sa bahay nila?

Sundan natin ang mga pangyayari sa nakalipas. Anim na taon siya ng maalimpungatan siyang nakahandusay na duguan ang kanyang ama sa harapan niya. Ni hindi nya nagawang umiyak sa pagkabigla. Maya-maya, nakita nya ang isang lalakeng nagmamadaling tumakbo palabas ng bahay buhat sa kwarto ng nanay at tatay niya. Nakabrief lang ito sa pagkakatanda niya. Pagkatapos ay lumabas ang nanay nya na duguan ang kamay. Dumiretso sya sa banyo, pumasok sa kwarto. Paglabas ay panibago na ang damit, malinis ang kamay. Sa pagkakataong ito, lumapit na siya sa asawang duguan at biglang pumalahaw ng iyak na nakagising sa mga kapitbahay. Di pa rin nya nagawang umiyak. Naging magulo ang eksena. Pumasok sa bahay ang mga kapitbahay, ang mga baranggay tanod, ang ahente ng punerarya. Sa kabila ng kaguluhan di pa rin siya natinag.

Alin nga ba ang magulo? Ang mga taong dumating o ang pagkatao nya?

Siyam na taong gulang naman siya ng matagpuang patay sa isang bakanteng apartment sa ibabaw ng kanilang tinitirahan ang pangalawang asawa ng kanyang ina. Di nya ito kaclose, pero malimit syang pasalubungan nito ng mga damit galing sa ukay-ukay. ” Napakaganda mong bata ka. Sana’y lumaki kang kasing sarap ng nanay mo.”.Ito ang huli nyang natandaang pag-uusap nila, nung gabing matapgpuan itong naliligo sa sariling dugo…sa kanyang nakaririmarim na kalagayan.

Aling nga ba ang nakaririmarim? Ang ang maligo sa sariling dugo o ang pagkatao nya?

Dose anyos naman siya ng matagpuang patay ang pangatlong asawa ng kanyang ina, dun din mismo sa bakanteng apartment kung saan natagpuan ang pangalawang asawa nito. Palibhasa’y kinatagpuan ng bangkay, kaya’t wala ng umupa dito. Batugan ang pangatlong asawa ng nanay niya. Kung hindi natutulog, nag-totong its, nanunood ng cable sa kapitbahay, kakain. Umalis ang nanay nya at mga kapatid para mangutang sa kanayang tiyahin ng gabing iyon. Palibhasay panganay at uto-uto sabi nga ng nanay nya, nagpaiwan siya sa bahay. “Samahan mo nga akong ayusin ang antena ng kapibayhay naten sa taas.” Ito ang huling pakiusap ng kanyang pangalawang step father.Kasunod ay isang madaling araw na siya ay naalimpungatang muli sa ingay nga mga taong nagbababa ng isang bangkay, kasabay ng pumapalahaw na iyak ng kanyang mga kapatid sa ina.” Nakakabaligtad ng sikmura”. ang sabi nila.

Alin nga ba ang nakakabaligtad ng sikmura? Ang paraan ng pagpaslang o ang pagkatao nya?

Kisnse anyos na siya ngayon. Maraming nagsasabi na kamukha siya ng kanyang ina. Ganunpaman, ilag sa kanya ang mga kabinataan sa paligid. Palibhasa nga’y di palabati at palangiti. Ang bente dos anyos nyang step father sa ngayon ay matagal na niyang crush. Star player ito ng basketbol tuwing may liga sa kanila. Ni minsan ay di siya nakapanuod. Nalaman lang niya ito dahil malimit mag softdrinks ang team nila sa may tindahan sa tapat na apartment kapag nananalo. Di ito katangkaran pero matikas ang pangangatawan, may highlights ang buhok, pormang dancer, makinis at may pagka chinito. Kaso dahil tambay, pumatol na lang sa nanay niya ng maghiwalay ang magulang. Basketbol lang kase ang alam, bukod sa magpacute kaya pikit matang pumatol sa may edad. Matagal na rin pala kaseng kursunada ng nanay nya. Jockpot nga daw. Sabi nga ng nanay nya “Di bale nang mabaluktot sa pagtatrabaho basta sariwa ang uuwian sa bahay”.

Ginabi siya ng uwe. Ito ang unang pagkakataon na nangyari iyon. May tinapos kase silang project sa bahay ng kaklase. Walang pali-paliwanag, sinampal, bununtal at sinabunutan siya ng kanyang ina. Pero di siya nagpaliwanag, di nagsalita at di rin umiyak. Nang napansin ng nanay niya na wala namang patutunguhan, tinigilan na rin ang pananakit sa anak. Nang makatulog na ang nanay, nilapitan siya ng step father na pitong taon lamang ang agwat sa kanya.Nakasando lamang ito at naka shorts. ” Okey ka lang ba?” ang tanung nito. Sa unang pagkakataon, sumagot siya sa tanung nito. ” Gusto kong magpahangin sa taas na apartment”. ” Ah, ganun ba. Mabaho dun sa taas pero okey lang, sasamahan kita”.

Alin nga ba ang mabaho? Ang abandonadong apartment o ang pagkatao niya?

“Malakas ka saken eh. Kaya kong tiisin ang baho pero hindi ang makita kang badtrip, hehehe.”Pabiro pang dagdag ng kanyang step father. Minsan pa, naalimpungatan na naman siya kinabukasan sa ingay ng mga kapitbahay,sa palahaw na iyak ng kanyang nanay.

Magulo, nakaririmarim, nakakabaligtad ng sikmura, mabaho. Ito nga ba ang pagkatao nya?…Siya si Hazel- ang pangalawang inilibing ng nadiskaril na pangarap.

Kaninong pangarap ang susunod na maililibing? Abangan sa Biyernes.

DAANGHARI…LIBINGAN NG MGA NADISKARIL NA PANGARAP

sa panulat ni Jonmarq

Kakatapos pa lang nyang manuod ng PBB.Medyo masama pa nga ang pakiramdam nya kase parang malala ang sipon nya simula kahapon. Di pa naman kalaliman ang gabi kaya naisip nya pwede pang lumabas at maghanap-buhay. Mabilis syang naligo.

” Baka malamigan ang likod mo!” Sigaw ng nanay nya ng makita syang lumabas sa banyo na basa ang buhok at nakatapi ng tuwalya.Dedma lang. Ganun naman lage ang nanay nya. Tamang side comment, pero di naman tumitingin sa kausap. Baka kase may makalampas na eksena sa mga teleseryeng sinusubaybayan. Di man lang ba tanungin kung saan papunta ang anak na bunso; kung uminom na ng gamot; kung may gamot pa nga ba; kung sumubo man lang kahit konte; o kung nagkape man lang bago maligo gayong alas dyes na ng gabi.

Mapustura siya. Di pwedeng lumabas ng bahay ng hindi mabango. Maayos ang pananamit kahit na parang may schedule sya kase nga ilang pares lang ng damit at pantalon ang meron siya. Yung iba kase, walang paalam na pinupuslit ng kuya nya kapag pumapasyal sa bahay nila. Wala naman siyang magawa. Lumaki sya na may takot sa kuya kahit dati pa. Kinukutusan kaya sya lage nito kaya makita pa lang ang anino ng kuya nya, halos umiwas na.

Pinunasan ang sapatos. Ah, eto ang isang pares lang talaga kaya ganun na lang siya kaingat sa pag-gamit. Mas gugustuhin pa nga nyang magtapak kaysa ilusong sa baha ang sapatos eh. Umaalingasaw ang pabango nya. Paubos ng Bench Atlantis. Akalain mong sa sobrang tipid, umaabot ng isang buwan sa kanya.

Bumaba sya mula sa taas ng barung-barong. Maingat ang pagbaba kase nga umuuga na ang hagdanan. Di na nagawang ipaayus ng nanay nya kase ang katuwiran, bukas makalawa, palalayasin sila dun. Irerehabilitate ang riles, kaya malamang nga naman, gigibain din ang bahay nila…ang bahay-bahayan nila.

Alin nga ba ang mas giba? Ang barung- barong o ang pagkatao niya?

Minsan pa, animo’y baranggay tanod syang lumabas. Tinahak ang kahabaan ng Daanghari. Nadaanan ang maputik at masukal na eskenita.

Alin nga ba ang mas masukal? Ang eskenita o ang pagkatao niya?

Dating gawi, tumambay siya sa isang commercial na lugar sa may di kalayuan.Commercial space sa umaga, ibang komersyo at industriya ang meron sa gabi. Tumayo sya sa gilid ng isang poste. May kadiliman pero mas swak ito sa tunay nyang intensyon. May kadiliman kase nga, umaandap ang ilaw ng poste…senyales ng pagkapundi.

Alin nga ba ang pundido? Ang poste o ang pagkatao niya?

Giba,masukal, pundido…Ito ang buhay nya…Eto siya- si Raymond. Kasama sa mga inilibing ng nadiskaril na pangarap.

Sino ang kasunod?…ABANGAN BUKAS.

You are my Avatar

A genetic invention

For virtual documentation

But in you…a pure intention

You are my Avatar

Floating on a filled water

While I’m lying on a chamber

But ‘bout me…can you remember?

You are my Avatar

I always feel small

When inside you I’m tall

But for you…it’s nothing at all

You are my Avatar

Sometimes a bit typical

Oftentimes so cynical

But as for me…phenomenal

You are my Avatar

In my dreams you dwell

Like a cast or a spell

But to no one… I could tell

You are my Avatar

I am powerful with you

Vigorous in what I do

But in your absence…I’m blue

You are my Avatar

A being with childish glee

Moving restless, running free

But I am enslave…can’t you see?

You are my Avatar

A refuge for my dull mind

A home for a heart so blind

But a shelter in me…you’ll find

Happiness is what you bring

Amidst silence I hear you sing

Passion keeps me pondering

Peace in my heart is dwelling

You gave me all these things

Vagueness inside me exist

A presence I can’t resist

Lips smiling with gentle mist

Echoing feelings that insist

Never that a day will part

That you aren’t here from start

Iridescent sky is such an art

Now you’re close to my heart

Everlasting love won’t be apart!

Who doesn’t want to feel special?

Who doesn’t dream of the immortal?

Who doesn’t need a passion so real?

Who wants  along the way a feeling to conceal?

What makes the world go round?

What makes the whisper a lovely sound?

What makes you see flowers all around?

What makes you fall withered on ground?

When was the time you had a sweet smile?

When was the time an inch turned a mile?

When was the time you floated for a while?

When was the time when time itself is a bile?

Where was that hand you felt so warm?

Where was that face you see the charm?

Where was the shoulder you know no harm?

Where was the touch of a gentle arm?

Why does love come when you least expected?

Why does love go unprecedented?

Why does love begin with a truthful heart?

Why do lovers end to fall apart?

pasensya’y dapat na habaan

sa ganitong uri ng tao

kundi mahirap maintindihan

parang galit sa mundo.

hindi ba nga’t kahapon lamang

makabuluhan ang pagtetext namin

tapos kanina bigla na lang

kausap ko na pala’y hangin.

may bagay lang akong nililinaw

sa napag-usapang argumento

sabay sabing ayaw nya daw

wag na lang at ayoko!

wala naman sa intensyon ko

na madisappoint ko sya

ano na naman kaya ito

na kinasama ng loob nya?

well i have no other choice

kundi palampasin na lang

if he can’t hear my voice

ako’y kawawang nilalang.

buti pa yung mga friendster

biglang sumigaw, “Anuka ba?”

tas para kang nag-twister

nang lingon ko, malayo ka na!

kaya ayun, dating gawi

nagmukha akong tanga

bigo na namang umuwi

siguro nga nasanay na.

pag nag-tumbler sa bahay

sana mabasa mo to

bigo man sa ibang bagay

inspired pa rin dahil sayo!

BIGLA NA LANG AKO INIWAN SA ERE.DI MAN LANG NAGPAALAM.NUBAYAN!!!